خورشید غروب نکرد؛ خونش در رگهای ملت جاری شد

محمدکریم ویسی / پایگاه خبری سپهر ایلام؛ شاید آن دریای خروشان جمعیت که خیابان‌های نجف و کربلا را پر کرده بود، تنها یک پیام داشت و آنهم سپاس از کسی که دست بیگانگان و آمریکا را از سر مردم عراق کوتاه کرد. امروز حاصل آن مجاهدت، اتحاد و همدلی باشکوه مسلمانان زیر پرچم امام حسین (ع) است. سالهاست که حماسه عظیم اربعین با این شکوه برگزار می‌شود و این عظمت، بدون تردید در سایه تلاش‌های خالصانه این مرد بزرگ و فرزند حقیقی زهرا (س) رقم خورده است.

ازدحام دیروز نجف و کربلا، جبران محبتی تاریخی بود. این استقبال، پاداش ایستادگی‌های کسی است که خواب راحت را بر آمریکا، رژیم غاصی صهیونیستی و دیگر همپیمانانش در این سرزمین حرام کرد. کسی که رویای اتحاد مسلمانان را زیر پرچم خونین امام حسین (ع) به واقعیت تبدیل کرد. شکوه بی‌انتهای اربعین که امروز جهان را مبهوت کرده، ثمره تدبیر رهبر شهید بوده است.

مهمان ویژه نجف و کربلا کسی نبود جز مردی با بیش از هشتاد سال ارادت به آستان ائمه عراق. استقبال تاریخی و خروشان مردم، ادای دین بود به کسی که طومار سلطه بیگانگان و آمریکا را در کشورشان درهم پیچید و وحدت مسلمانان را زیر پرچم امام حسین (ع) بیمه کرد. راز این شکوه بی‌نظیر اربعین را باید در سالها مجاهدت خالصانه این مرد بزرگ جست‌ وجو کرد.

دیروز نه‌ تنها خیابانهای کشورعراق از جمله نجف و کربلا، بلکه تمامی مناطق شهری و روستایی کشورمان و در مجموع همه و همه شامل جوان و پیر به دریایی از خروش و خشم بدل شده است.این استقبال بی ‌سابقه و این تشییع میلیونی پیکر مطهر فرزند زهرا (س)، لرزه بر اندام کاخ سفید و رژیم غاصب صهیونیستی انداخته است. آن‌ها خوب می‌دانند هر قطره اشکی که امروز بر گونه‌های این ملت جاری می‌شود، فردا به سیلی خروشان انتقام بدل خواهد شد؛ چراکه دلهای داغ دیدگان این سرزمین، اکنون لبریز از کینه‌ای به نیت خونخواهی رهبر شهیدشان است.

اما جای این سؤال تلخ باقی است که چرا رسانه‌های مدعی آزادی بیان، این شکوه و عظمت را نمی‌بینند؟ مگر می‌شود میلیون‌ها انسان را سانسور کرد؟ مگر می‌شود این دریای غرقه در پرچم و عزا را نادیده گرفت؟ حقیقت آن است که آن‌ها جرأت نمایش این اتحاد را ندارند و با نادیده گرفتن آگاهانه حماسه‌ای چنین عظیم، بر طبل تفرقه می‌کوبند. اگر ذره‌ای شهامت و شرافت رسانه‌ای در وجودشان بود، امروز باید سکوت مرگبارشان را می‌شکستند و به احترام این حجم از عشق، به نشانه خبردار می‌ایستادند.

اما بشنود گوش عالم؛ مردم ایران ساکت و منفعل نخواهند ماند. این دست‌های گره ‌کرده بر مشت، سوگند خونینی خورده‌اند که راه شهیدشان را با صلابت ادامه دهند. ما قصد خون ‌خواهی داریم؛ خون ‌خواهی مردی که حامی مظلومان عالم بود. ما ظالمان را از صحنه روزگار محو خواهیم کرد، چنان‌ که گویی غباری از چهره تاریخ پاک می‌شود. این آرمان ماست تا روح بلند آن عزیز سفرکرده، از این غیرت و وفاداری فرزندانش راضی و خشنود باشد.

سکوت امروز رسانه‌های اجاره‌ای جهان را باید نشانه‌ای از وحشت بی‌پایان آن‌ها دانست. آ‌نها که همیشه برای یک اغتشاش کوچک، هزاران دوربین به خط کرده بودند، امروز در برابر این سیل خروشان انسان‌های عاشق، کور و کر شده‌اند. چشمانشان طاقت دیدن این شکوه را ندارد؛ چراکه هر فریم از این حماسه، تیری زهرآگین بر قلب پروژه‌ ایران‌هراسی آنهاست. این سکوت، رسواترین اعتراف تاریخ است؛ اعتراف به اینکه فرزند زهرا، زنده ‌تر از همیشه در قلب ملت‌ها می‌تپد.

این پیکر به‌ خاک ‌سپرده و این پرچم‌های سیاه، پایان راه نیستند؛ بلکه تولدی دوباره‌اند از خاکستر حماسه. کینه ‌ای که امروز در سینه‌ های سوخته از داغ رهبر می‌جوشد، نه یک خشم زودگذر بلکه آتشفشانی خاموش و عمیق است. تاریخ شهادت می‌دهد که ملت ایران، هرگاه ظلمی دیده، آن را در دلش دفن نکرده، بلکه به نهالی تبدیل کرده که روزی درخت انتقام می‌شود. آمریکا و صهیونیسم غاصب، این زوزه‌های وحدت‌ بخش را دست‌ کم نگیرند که طوفان در راه است.

چشمان عراق، دیشب بارانی ‌ترین نگاه تاریخ خود را تجربه کرد. گویی دیوارهای نجف و کربلا نیز در میان انبوه زائران، قامت خم کرده‌اند تا بدرقه ‌کننده مردی باشند که دلش بت‌ شکن و نگاهش امتداد نگاه علوی بود. این ازدحام، یک بدرقه، وداع عاشقانه ملتی است با پدری که غربتشان را پناه بود.

در سرزمینی که روزگاری شعله‌های تفرقه از هر گوشه‌ اش زبانه می‌کشید، مردی از تبار زهرا (س) قدم نهاد که تنها سلاحش،”کلمه” و “ایمان” بود. او خط بطلانی شد بر همه نقشه‌های شومی که سال‌ها خواب آشوب را برای سرزمین نخل و فرات دیده بودند. دشمن اما غافل بود از اینکه این خاندان، تجسم وحدت‌اند.

کافی است در میانه مسیر نجف تا کربلا، چشم دل بگشایی تا ردپای تدبیر این مرد بزرگ را در امنیت پیاده‌ روهایی ببینی که روزگاری محل عبور وحشت بود. شکوه امروز اربعین، تصادفی نیست؛ این حماسه میلیونی، ثمره جراحی دقیق غده‌های ترور و تفرقه به دستان مقتدر رهبر شهید بوده است.

او به ما آموخت که قبله می‌تواند میان حرم امام حسین (ع) و حرم امیرالمؤمنین (ع) مشترک باشد؛ قبله ‌ای که در آن، سجاده شیعه و سنی زیر یک پرچم پهن می‌شود. دستی که بیگانگان را از این مرزهای مقدس کوتاه کرد، اکنون دستان تمام مسلمانان منطقه را به نشانه برادری به هم گره زده است.

تاریخ هرگز فراموش نخواهد کرد که او در غوغای فتنه‌های تکفیری، وقتی برخی به نام دین تیشه به ریشه انسانیت می‌زدند، تنها و غریبانه علمدار حرم‌های امامان درعراق شد. امروز اشک شوق مردم کربلا در بدرقه‌اش، جبران همان شب‌های غربت و تنهایی است که دیوارشکن ظلمت بود.

چهره آرام و مصمم این پیر فرزانه، آینه تمام‌نمای هشت دهه زیست مؤمنانه است. دستان لرزان پیرزنان عراقی که برای لمس تصویرش هجوم آورده‌اند، یک واکنش قلبی به عشق چند سالی است که او نثارشان کرده است. فرزند زهرا (س) بودن، یعنی همین میزان از محبوبیت بی‌ریا در دل مستضعفان.

اهمیت این استقبال باشکوه را باید بیشتر از مرزهای جغرافیایی عراق جست ‌وجو کرد. این پیام روشنی به کاخ سفید و صهیونیست‌های غاصب بود که ریشه این مرد در جان ملت‌ها دوانده شده است. نمی‌توان با ترور و تحریم، نام کسی را پاک کرد که در عمق جان مردم، همنشین نام حسین (ع) شده است.

#باید_برخاست

#بدرقه_آقای_شهید_ایران

#ایلام_دروازه_عتبات_عالیات